1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer
Laatste wijziging:
21-10-2017 19:19

Hoge Dennen door de ogen van de melkboer

Hoge Dennen door de ogen van de melkboer

Wie kent een wijk beter? De bewoner of de melkboer?
Na een boeiend gesprek met de vijfentachtigjarige Cor Verboom geloof ik in het laatste.
Hij heeft 22 jaar op de Ernst Casimirlaan in de Hoge Dennen gewoond, maar werkte vanuit zijn bedrijf op de Egelinglaan. Hoge Dennen was zijn wijk, en toen de concurrentie van de supermarkt toenam werd hieraan een wijk in de Lyceumbuurt toegevoegd. Die kent hij dus ook behoorlijk goed. Ooit vroeg een rijke meneer in die buurt hoeveel Cor verdiende met zijn werk. De man viel bijna om van verbazing. In 1993 is hij gestopt met zijn bedrijf.

20160224melkboer3

Toch ging het gesprek voor het grootste deel niet over de wijk Hoge Dennen, maar over veel zaken die hij voor een deel liever niet op papier ziet.
Cor is namelijk een gelovig mens en de kerk is dan ook een favoriet onderwerp waar hij heel veel vanaf weet. Bijvoorbeeld, waarom de toren van de Oude Kerk onlangs wit is geverfd. Daartoe is besloten omdat hij oorspronkelijk, vóór 1920, ook wit was. In dat jaar is de pleisterlaag  van de kerk eraf gebikt. Het binnenwerk van de toren dateert van het jaar 1180. Oorspronkelijk werd er nog tufsteen in toegepast. Daarvóór schijnt er nog een houten kerk gestaan te hebben.
En als we het er toch over hebben, die Oude Kerk op de heuvel aan de Dorpsstraat was vroeger de enige kerk. Kerkdiensten werden later ook gehouden in lokaal Irene naast het Weeshuis en vanaf 1927 kwam pas de tweede kerk aan de Boulevard. In 1842 kwam in Zeist een katholieke houten noodkerk en in 1855 de tweede katholieke kerk aan de Utrechtseweg waar nu de Triodosbank staat. Het kerkhof is er nog. Na de oorlog werd er kerk gehouden in de Boskapel. Enzovoort enzovoort.

Daar moet je even aan wennen bij Cor Verboom. Als je over ‘vroeger’ vraagt dat gaat hij rustig 1000 jaar terug in het verleden. Hij heeft dat ook een lintje ontvangen voor zijn werk voor het Gilde van Zeist.
Een belangrijk deel van zijn kleine woning aan de Thorbeckelaan wordt ingenomen door een orgel. Vele jaren was hij organist in de kerk, waaronder 15 jaar in de kapel van de Mirtehof. Vorig jaar heeft hij afscheid genomen, maar hij valt nog steeds af en toe in.

“Kinderen van de melkboer”
Er schijnt,  in het algemeen, sprake te zijn van nogal wat “kinderen van de melkboer”, en voor Cor Verboom zijn dat acht kinderen, uiteraard bij zijn eigen vrouw. Inmiddels heeft hij elf  kleinkinderen en zeven achterkleinkinderen. Hij heeft naar eigen zeggen veel aan zijn kinderen die, na het overlijden van zijn vroegere vrouw, uiterst zorgzaam voor hem zijn.

Melkboer zijn is een uitgestorven beroep. Hoe werd je melkboer? Vroeger was de meest voorkomende reden dat je vader ook melkboer was. Zo was het ook met Cor Verboom. In 1924 begon zijn vader met zijn melkwijk in Zeist. Voor melkboer zijn was het niet nodig een winkel te hebben. Je haalde de melk toen dagelijks bij de boeren. Na 1940 bij de melkfabriek. Alleen al in Zeist waren er na de oorlog  drie, waarvan een op de Krullelaan. Het pand is er nog steeds. Over die melkfabrieken weet hij veel te vertellen. Bijvoorbeeld over de Sierkan in De Haag. Elke melkkar was vroeger voorzien van een koperen sierkan. Totdat de Duitsers die inpikten om te gebruiken in de wapenindustrie. Al die melkfabriekjes zijn inmiddels verdwenen door fusies.

20160224melkboer2 

In 1927 begon vader een winkel aan de Egelingenlaan 25, waar Cor is opgegroeid.
Het was niet vanzelfsprekend dat Cor melkboer werd. Hij kon namelijk heel goed leren en zijn moeder vond dat hij naar de HBS (VWO van nu) moest, waar hij zonder problemen zijn diploma haalde. In die tijd was dat heel bijzonder en het was zeker niet gebruikelijk dat je na de HBS melkboer werd. Van de 45 jaar dat Cor langs de weg was heeft hij 35 jaar met de twijfel rondgelopen of hij de juiste beroepskeuze had gedaan. De laatste 10 jaar was deze twijfel verdwenen. Van zijn HBS heeft hij veel profijt gehad voor zijn latere werkzaamheden voor het gilde. Hij kon goed schrijven en dat kwam hem te pas. Daarnaast leerde hij de waarde van zijn werk pas kennen na een periode van zware overspannenheid. Zijn werk werd zijn therapie. De contacten met mensen maakten zijn leven rijker: “mijn leven kwam op een ander spoor”. Gesprekken met mensen werden hem meer waard dan 100 gulden omzet.

Dagboek van een melkboer
Het zou zomaar een bestseller kunnen zijn: “Dagboek van een melkboer”. Hoeveel maakt een melkboer mee en hoeveel melkboeren houden een dagboek bij?. Cor Verboom heeft een doos vol met dagboeken en heeft zelfs een poging gedaan deze in te voeren in de computer. Helaas drukte hij de verkeerde knop in en alles was weg. Maar de dagboeken bewaart hij, op aandringen van de kinderen, zorgvuldig. De vraag is echter of je alle privézaken die je hebt opgeschreven ook publiek wil maken.
En dat geldt ook voor dit interview. Cor Verboom is een open boek die zich voortdurend afvraagt: “waarom vertel ik dit  aan jou? “.  Bijvoorbeeld over zijn autoritaire vader die 30 jaar ouderling in de Hervormde Kerk is geweest. Kan de invloed van je vader tot je 85e  reiken? Blijkbaar wel. Cor heeft zijn hele leven in de schaduw geleefd van zijn vader. Hij heeft groot respect voor zijn vader die streng in de leer was. Hij heeft toch veel aan zijn vader te danken. Op zondagen werd er, behalve kerkbezoek, helemaal niets gedaan. Zijn vader leefde vanuit christelijke principes waarvan de belangrijkste is dat je voor je naaste moet zorgen. In huize Verboom vertoefden in de oorlog dan ook veel mensen die het moeilijk hadden. Vader had dat weer van grootvader die zijn zoon op zijn huwelijksfeest op het hart drukte goed voor de armen te zorgen. Het gezin leefde sober en dat nam Cor over. Wat hij niet overnam waren dogma’s en de liefde voor kerkmuren. Cor Verboom ontwikkelde zijn eigen geloofsleven dat sterk gebaseerd is op de bijbel, waarin liefde een centrale rol speelt. Ik vertelde hem over de tekst die mijn eigen moeder op het overlijdensbericht wilde hebben: “Waar liefde woont …” . Verder wist ik het niet meer, maar Cor vulde aan: “Psalm 133 vers 3”. Zijn adagio m.b.t. zijn geloofsleven is “You never walk alone”.

Hoge Dennen?
Maar we zouden het hebben over Hoge Dennen. Is de wijk veranderd?
Cor vindt van wel. De mensen zijn individualistischer geworden. De saamhorigheid is minder. “Dat was het enige positieve van de vroegere armoede en oorlogen. De saamhorigheid was veel groter”. Ook het vertrouwen in de melkboer was groot. Van veel huizen had hij de sleutel en keek hij zelf in de koelkast wat aangevuld moest worden. “Dat vertrouwen geef je niet meer aan de bezorger van Albert Heyn”.

Wim Poelman

Who's Online

We hebben 22 gasten en geen leden online